Twee keer per week bezoekt ons team de bedoeïenen gemeenschap Khan al-Ahmar, bestaande uit vijf Palestijnse dorpen zo’n 15 km buiten Jeruzalem. Een autoritje dat normaal tussen de 15 en 20 minuten zou moeten duren. Vanuit Jeruzalem de Westelijke Jordaanoever inreizen is dat meestal ook zo, maar vanuit de Westelijke Jordaanoever naar Israelisch grondgebied is veel ingewikkelder: Israëls checkpoints zorgen voor enorme files. Je staat urenlang stil voor wegversperringen en moet eindeloos omrijden als een checkpoint ineens wordt dichtgegooid. Zo kun je als Palestijn onverwachts ‘vast komen te zitten’ en niet van of naar familie, school of werk reizen. Geen wonder dat ze de Westelijke Jordaanoever een openluchtgevangenis voor Palestijnen noemen: Israël controleert elke Palestijnse reisbeweging.
Khan al-Ahmar bevindt zich in wat door Israël wordt beschouwd als E1-gebied: een gebied rondom Jeruzalem op de Westelijke Jordaanoever dat voornamelijk bestaat uit Palestijnse dorpen. Israël heeft het plan om dit gebied bij de illegale Israëlische nederzettingen te voegen zodat één groot Jeruzalem ontstaat. Dit plan leidt tot landroof en verdrijving, oftewel: etnische zuivering van de Palestijnen in dit gebied. Fatou Bensouda, destijds hoofdaanklaagster van het Internationaal Strafhof heeft al in 2018 gewaarschuwd dat Israëls geplande gedwongen ontruiming van Khan al-Ahmar een oorlogsmisdaad is.
De bewoners van Khan al-Ahmar zijn tijdens de Nakba in 1948 verdreven van hun oorspronkelijke verblijfplaats in de Sinaï woestijn en wonen sindsdien hier, op de Westelijke Jordaanoever. De plek is hen destijds toegewezen door Israël. Maar in 2017 besloot het Israëlische leger een sloopbevel uit te vaardigen dat tot op heden nog niet is uitgevoerd door het Israelische leger. Sindsdien leeft de gemeenschap in complete onzekerheid. Deze bedoeïenen gemeenschap heeft geen andere plek om naartoe te gaan. Bedoeïenen trekken rond in de natuur om hun kudde vrij te laten grazen. Israël maakt dit op de Westelijke Jordaanoever onmogelijk.
Dagelijkse voorvallen en confrontaties
Een keer per week komen we in Khan al-Ahmar om ‘beschermende aanwezigheid’ te bieden. We begeleiden de kinderen vanuit de school in het dorp naar de schoolbus aan de overkant van de snelweg. Zo voorkomen we dat Palestijnse kinderen worden aangevallen door Israëlische kolonisten en het Israelische leger, wat in het verleden meermaals gebeurde als er geen internationale waarnemers aanwezig waren.
Op een andere dag spreken we af om met het hoofd van de bedoeïenen gemeenschap, Abu Ghamis, te praten over de verergerde situatie. De bedreigingen, vernielingen en het geweld van de Israëlische kolonisten uit de illegale outposts en nederzettingen in hun dorp.
Abu Ghamis vertelt dat het regelmatig voorkomt dat de Israelische kolonisten hun schapen laten eten van het voer dat de Palestijnen voor hun eigen schapen hadden gekocht. De Palestijnen moeten nieuw voer kopen als ze daar nog geld voor hebben of ze moeten hun vee verkopen. Erger is het dat de kolonisten ook schapen en paarden stelen. Abu Ghamis vertelt ons dat de toevoer van schoon drinkwater bewust kapot wordt gemaakt door de kolonisten. En hoe kolonisten dagelijks – gewapend met machinegeweren – huizen binnendringen en dreigen dat de Palestijnse families ‘hier heel snel weg moeten, want het huis is van ons en jullie kunnen oprotten naar Jordanië’. Soms gaan ze verder en eisen ze dat de Palestijnse familie die er woont de woonkamer verlaat, omdat ‘ze hier even een dutje willen doen.’ Wie zegt er nee tegen mannen met machinegeweren? Een andere ochtend als wij langskomen vertellen de dorpsbewoners ons dat kort voor ons bezoek de Israëlische kolonisten in het bedoeïenen-dorp dreigden dat ‘de boel in de fik zou gaan, als jullie hier niet snel weggaan.’
Uren wachten op weg naar het ziekenhuis
We krijgen filmpjes te zien van een paar dagen geleden waarop een kind met een steen op zijn achterhoofd wordt geslagen door een kolonist. Het is een flinke klap met een hoop bloed. Abu Ghamis heeft meteen de politie gebeld, maar de Israëli’s lachten hem uit aan de telefoon: ‘We gaan hiervoor echt niet langskomen hoor. Je denkt toch niet dat we jou gaan helpen?’
De afweging om wel of niet naar het ziekenhuis gaan, is voor Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever snel gemaakt. Het risico dat je bij de checkpoints uren vergeefs moet wachten, eindeloos wordt ondervraagd, misschien zelfs wordt aangehouden en uiteindelijk niet wordt doorgelaten, is simpelweg te groot. Zolang een Palestijn weet dat het niet levensbedreigend is, loopt hij dit risico liever niet. Advocaten van NGO´s raden de Palestijnen aan voor elk incident toch naar het ziekenhuis af te reizen, zodat er een medisch rapport is dat kan helpen in de juridische zaak tegen de Israëlische politie, de overheid of het leger om aan te tonen dat een Palestijn hulp is geweigerd. Veel Palestijnen lijken moegestreden en zien het nut er niet meer van. Al die moeite zonder resultaat. Israël hanteert een apartheidsbeleid waarmee Palestijnen systematisch gediscrimineerd worden.
Het is belangrijk om te beseffen dat bedoeïenen niet veel geld hebben en Palestijnen bijna nergens meer aan het werk kunnen. Ze werkten voorheen vaak in Jeruzalem of in Israëlische nederzettingen in de buurt om geld te verdienen, maar inmiddels is het bijna onmogelijk om een werkvergunning van de Israëlische autoriteiten te verkrijgen. Van welk geld moeten ze reparaties van waterleidingen, nieuw voer voor hun schapen of zelfs medische zorg voor hun kinderen betalen?
Israëlische intimidatietechnieken
Een aantal voorbeelden van de vele intimidatietechnieken die Israël in Khan al-Ahmar toepast met als doel om de Palestijnse gemeenschap van hun land weg te jagen en uiteindelijk complete controle over het gebied te krijgen (en waar wij verslag van deden) :
- uiten van verbale bedreigen
- fysiek aanvallen van vrouwen
- fysiek aanvallen van kinderen
- fysiek aanvallen van vee
- stelen van (voedsel van) het vee
- kapot maken van de waterleidingen van het dorp
- dagelijks gewapend huizen binnendringen en families bedreigen
- blokkeren van toegang tot school, werk, medische hulp, hulp van de politie
- toe eigenen van de wegen in en rondom het dorp
- met buggy karretjes/ golfkarretjes ´s nachts (dronken) door het dorp rijden, schreeuwend met harde Hebreeuwse muziek, met knuppels in de handen en felle zaklampen de huizen in schijnen
Om het nog simpeler uit te leggen: er is een grote pestkop die de ander continu treitert en aanvalt in de hoop dat deze ander zó bang wordt dat ze uit zichzelf vertrekken van het land. De Israelische kolonisten lijken onschendbaar te zijn, ze worden beschermd door het Israelische leger. De Palestijnen zijn aan hun lot overgelaten. De hele wereld kijkt mee, maar niemand grijpt in. Sinds 7 oktober vinden aanvallen van kolonisten op de Westelijke Jordaanoever vaker plaats en gaan gepaard met steeds meer geweld.
Dit is het eerste deel van een tweeluik.
Teken de petitie
Teken vandaag nog tegen Israëls E1-project. Deze grootschalige nederzettingenuitbreiding dreigt de Westelijke Jordaanoever in tweeën te delen, Palestijnse gemeenschappen verder te scheiden en maakt een vreedzame toekomst in Palestina en Israël nog moeilijker. Dat mag niet gebeuren.
Over de EAPPI Blogs
Anne is als Nederlandse waarnemer van het EAPPI programma (Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel) afgereisd om gedurende drie maanden ‘beschermende aanwezigheid’ te bieden aan Palestijnse burgers en gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. Zij verwerkt haar indrukken in blogs.
